پروانه ی بی پروا "
من که پیرم ازدرون در نوبهار زندگی
افتدم از پا دگر در گیر و دار زندگی
زندگی از زنده بودن خوش تر و زیباتر است
زنده بودن سهم من شد در قمار زندگی
گرچه دائم وصف گل از بلبلان بشنیده ام
خود نچیده شاخه ای از گلعذار زندگی
درد و رنجم حد ندارد ای خدا مرهم کجاست
من نکردم شکوه ای از کار زار زندگی
من که چون پروانه ام پروا نیم از شمع غم
چون که بی پروا شدم در رهگذار زندگی
در میان عاشقان و عارفان گم گشته ام
تیره گشته لوح قلبم از غبار زندگی
روزگاری در پی آرامش دل رفت و رفت
مانده "تنها" همچنان در شام تار زندگی
